معماری لایهای شبکه
ساختار ارتباطی شبکه بر اساس نقش سامانهها و جریان داده میان بخشهای مختلف تعریف میشود. در پروژههایی که تفکیک لایههای عملیاتی و سازمانی اهمیت دارد، معماری میتواند با استفاده از مدل مرجعی مانند Purdue سازماندهی شود تا مرزهای ارتباطی و مسیرهای مجاز تبادل داده مشخص باشند.
توپولوژی و طرح افزونگی
توپولوژی مناسب هر بخش بر اساس ساختار سایت، الزامات دسترسپذیری، فاصلهها و شرایط اجرا تعیین میشود. توپولوژیهای حلقه، ستاره یا ترکیبی میتوانند در بخشهای مختلف شبکه به کار گرفته شوند.
مکانیزم افزونگی نیز بر اساس زمان بازیابی موردنیاز و حساسیت فرآیند انتخاب میشود. فناوریهایی مانند RSTP و MRP در سناریوهایی که تحمل وقفه کوتاه وجود دارد کاربرد دارند، در حالی که PRP و HSR برای کاربردهای حساس به زمان بازیابی و نیازمند تداوم ارتباط طراحی شدهاند.
بستر فیزیکی و مسیر کابل
نوع بستر هر مسیر، از جمله فیبر سینگلمود، فیبر مولتیمود، کابل مسی، رادیو یا ارتباط سلولار، بر اساس فاصله، شرایط محیطی، نویز الکترومغناطیسی، ظرفیت موردنیاز و امکان کابلکشی تعیین میشود.
در مسیرهای حساس، مسیرهای اصلی و پشتیبان تا حد امکان با جداسازی فیزیکی طراحی میشوند تا یک حادثه یا آسیب در یک مسیر، هر دو مسیر ارتباطی را همزمان تحت تأثیر قرار ندهد.
آدرسدهی و تفکیک شبکه
طرح آدرسدهی IP، تقسیمبندی VLAN و مرزهای ارتباطی میان بخشهای مختلف شبکه در این مرحله مشخص میشوند. هدف، ایجاد ساختاری منظم و قابل مدیریت برای ارتباط سامانهها و تجهیزات و فراهمکردن مبنایی مناسب برای اعمال سیاستهای امنیتی است.
ارزیابی تخصصی امنیت OT، انتخاب راهکارهای امنیتی و بررسی انطباق با چارچوبهایی مانند IEC 62443 در حوزه خدمات مشاوره تخصصی شبکه صنعتی بررسی میشود.
معماری ارتباط پروتکلها
پروتکلهای ارتباطی مورد استفاده سامانهها و نقاط موردنیاز برای تبدیل یا انتقال پروتکل در معماری شبکه مشخص میشوند.
برای مثال، تجهیزات سریال قدیمی میتوانند از طریق مبدل های سریال به اترنت (Serial Device Server) یا پروتکل گیت وی (Protocol Gateway) به زیرساخت اترنت متصل شوند. محل استقرار این تجهیزات و مسیر ارتباطی آنها نیز باید در مدارک طراحی مشخص شود.
ظرفیت و پهنای باند
حجم ترافیک بخشهای مختلف شبکه بر اساس نوع داده و تعداد سامانهها بررسی میشود. در شبکههایی که دادههای کنترلی، مانیتورینگ و ویدئو بهصورت همزمان منتقل میشوند، ظرفیت لینکها و تجهیزات باید بهگونهای در نظر گرفته شود که شبکه در شرایط بار مورد انتظار دچار اشباع نشود.
ظرفیت توسعه
ظرفیت توسعه از ابتدا در طراحی در نظر گرفته میشود؛ از جمله پورتهای رزرو، ظرفیت لینکها، فیبرهای قابل استفاده در آینده و فضای موردنیاز در رکها و تابلوها.
هدف این است که توسعه آتی شبکه تا حد امکان بدون بازطراحی گسترده زیرساخت یا تعویض تجهیزات اصلی انجام شود.